De marathon van Zeeland 2021 was om meerdere redenen voor mij een zeer pittige. Tot mijn grote verbazing, en vreugde, was Fred met zijn vriendengroep aanwezig bij de start. Dat was iets waar ik echt geen rekening mee had gehouden. Wat een prachtig moment om hem daar ineens tussen de toeschouwers te zien staan!
We gingen hard van start, uiteraard weer net iets te hard maar dat is nou eenmaal het effect wat een startschot op ons heeft. Nadat we een paar stukken door wijken hadden afgelegd kwamen we al vrij snel in meer open gebied terecht waar de wind ook direct een rol mee begon te spelen. Maar we zaten in een lekkere groep die in een zeer vergelijkbaar tempo liep waardoor ik het ook redelijk vol kon blijven houden. Maar ik vreesde wel dat ik uiteindelijk dit tempo niet aan kon blijven houden aangezien het hoger lag dan waar ik in het schema rekening mee had gehouden. Maar op zo’n moment ga je gewoon maar door. De kilometers tikte dus ook lekker weg, en zonder er besef van te hebben kwam het zwaarste gedeelde, het strand, dus ook snel dichterbij. Vlak voor we de dijk af liepen kreeg ik nog enthousiaste aanmoedigingen van een oud collega van me die speciaal was gekomen om me aan te moedigen. Dat zijn super fijne momenten die je net weer wat meer energie geven eenmaal op het strand begreep ik direct waar oud deelnemers ons al voor hadden gewaarschuwd, een waarschuwing die ik dus eigenlijk de hele tijd had genegeerd. Zorg dat je voldoende energie overhoud voor het strand en duin gedeelte van het parcours! Het mulle zand was bijna niet doorheen te komen, en ook vlak bij de branding was het alles behalve eenvoudig lopen. De ondergrond was hier op sommige stukken dan wel wat minder zacht, maar deze liep wel schuin af naar het water toe. En je moest ook telkens weer uitwijken voor de opkomende golven.
Ik begon er echt flink doorheen te zitten en kon mijn verbazing dan ook niet op toen daar ongeveer halverwege het strand deel Fred ons aan stond te moedigen samen met zijn vrienden. Om eerlijk te zijn heb ik zelfs nu ik dit opschrijf en weer aan dat moment terugdenk moeite mijn tranen te bedwingen. Dat was zo’n mooi moment die ook precies op het juiste moment kwam om we weer een flinke boost te geven door te gaan.
Na het loodzware strand was ik blij de duinen te zien. Maar op dat moment wist ik nog niet hoe zwaar die wel niet zouden worden! Want ook de duinen vroegen alles van wat ik nog had. Na de duinopgang heb ik Danny weg gestuurd, hij probeerde zich de hele tijd in te houden om niet al te ver voor me weg te lopen, maar voor mij was de energie echt op. Hij was dan ook binnen no-time bij mij uit het zicht. De duinen bleken enorm zwaar omdat de paden daar ook redelijk los waren, maar ook waren ze smal en gingen ze van boven naar beneden en weer terug. Om dan nog maar niet te spreken over de stukken die zo stijl waren dat er trappen geplaatst waren. Ik zat er echt flink doorheen!
Na de duinen kon ik zelfs niet meer genieten van een mooi asfalt fietspad en stortte bijna in toen mijn ouders me daar stonden aan te moedigen. Mijn vader gaf me daar alleen absoluut geen kans voor en stuurde me snel weer door voor ik te veel af kon koelen. En daar ben ik hem achteraf echt dankbaar voor!
Het aftellen van de kilometers was inmiddels al het enige waar ik me mee bezig kon houden. De tijd die ik in het begin als reserve had opgedaan tikje langzaam maar zeker verder weg. En dan weet je dat er nog een kort stukje strand aan zit te komen.
Gelukkig was dit stuk strand aanzienlijk minder lang dan het vorige deel strand. Ik hield de moed erin doordat ik zag dat zoveel andere deelnemers hier ook enorm moeite mee hadden. Na een laatste slopende stukje door mul zand richting de dijk bij Zoutelande kon ik de dijk daar weer op en hoorde je de muziek en alle aanmoediginen echt op je afkomen. Vanaf de dijk naar beneden kijkend hoorde ik een enthousiaste gil en zag ik de fel oranje sjaal tussen al het publiek, Gisela was samen met Evy als verrassing gekomen om me over de finish heen te zien komen. Wow ook hier had ik helemaal niet op gerekend, en ik had ineens weer energie om ook die laatste kilometer over de dijk en door Zoutelande door te komen. Ik had zelfs genoeg energie om nog even flink te versnellen.
Eenmaal over de finishlijn heen zag ik dat ook hier bij de finish Fred nog steeds aanwezig was. Wat een ongelofelijke prestatie van hem was, dat zijn dan ook momenten die ik nooit maar dan ook nooit meer zal vergeten. Mijn eindtijd was ineens helemaal niet belangrijk meer, ik had hem uitgelopen en kon daar iedereen in de armen vallen.
Nu weet ik dat sommige mensen het wel graag willen weten, dus om compleet te zijn toch nog onze tijden:
Danny 3:58:31
Roy 4:25:47
Wat was dit een zware marathon! Deze was speciaal voor jou Fred. Niet lange tijd na het lopen van deze marathon hebben we definitief afscheid van hem moeten nemen. Ik denk graag terug aan alle loopjes samen met Fred, als ik ze ga opsommen zijn dat er echt meer als dat ik dacht. Wat een prachtige momenten samen tijdens trainingen en de wedstrijden die we samen hebben gelopen. De obstacle runs ook niet te vergeten waar Fred geen modderpoel of hindernis uit de weg ging.
We hebben namens Fred een gigantisch mooi en enorm groot bedrag aan KWF kunnen doneren. Ik ben iedereen die daar een bijdrage aan heeft geleverd heel heel heel erg dankbaar.